X
تبلیغات
آموزش گردش در طبیعت و ترفندهای طبیعت

آموزش گردش در طبیعت و ترفندهای طبیعت

روش لذت بردن از طبیعت ، طبیعت ارسباران ، طبیعت کلیبر ، لذت بردن از لحظه های زندگی هنر است

اصول گام برداری و پیاده روی صحیح در کوهستان


"قبل از شروع پیمایش بند کفش های خود را تنظیم کنید. در زمان بالا رفتن بندها را خیلی محکم نکنید ولی درسرازیری ها بند ها را کمی محکم تر ببندید"

طبیعتا همه انسانها راه رفتن را خوب آموخته اند و در طول روز جهت فعالیتهای روزانه خود راه زیادی را طی می کنند. اما این راه رفتن اغلب در مسیرهایی می باشد که عمدتا هموار و مسطح و تکراری می باشد ولی راه رفتن در کوهستان به جهت اینکه در محلی ناهموار و با شکلهای گوناگون و در شیبها انجام می شود باید طوری انجام گیرد که ضمن ایجاد ایمنی برای خود و همراهان از حداقل انرژی استفاده شود و دچار عوارضی نشویم که ناشی از گامبرداری غیر اصولی باشد.

در هنگام پیمایش مسیر های کوهستانی باید هماهنگی های کامل بین قلب، ریه، چشم و مغز انجام گیرد. بهتر است زمان را صرف صعود سریع و استراحت زیاد نکرده بلکه سعی کنید آهسته و پیوسته حرکت کنید مخصوصا در ابتدای پیمایش با گامهای کوتاه و آرام حرکت کرده تا بدن به تدریج گرم شود تا دچار گرفتگی عضلات در ناحیه پا نشوید و اگر نزدیک به محلی که برای استراحت در نظر گرفته اید و یا نزدیک قله هستید و یا در نظر دارید در محلی اطراق موقت انجام دهید سرعت پیمایش را کم کنید و گامهای کوتاه و آرام بردارید تا بدن به تدریج سرد شود و یک باره با بدن گرم در یک مسیر برای مدت طولانی
توجه به دو قسمت از بدن که کنترلهای جداگانه ای را بر روی اندام اعمال می نمایند به ما کمک می کنند تا به درستی سرعت قدم زدن خود پی ببریم.
 
در درجه اول : «قلب»، زیرا هرکس به همان سرعتی می تواند حرکت کند که ضربان قلبش اجازه می دهد، هنگامی که قدم برداشتن مستلزم تلاش زیاد و همراه با افزایش ضربان قلب است این امر نشان دهنده این واقعیت است که سرعت راه پیمایی زیاد است.
دوم: «ریه ها»، چون شخص می تواند آن مقدار سرعت داشته باشد که ریه هایش اجازه می دهند، مسلماً وقتی که ریه ها با ناامیدی و تلاش زیاد دنبال هوای تازه هستند می توان نتیجه گرفت که سرعت زیاد است.

وجود هر یک از نشانه های فوق باعث می شود که از سرعت راه پیمایی بکاهیم. لذا به خاطر ارتباط مستقیم توان پاها در راه پیمایی با میزان ضربان قلب و تنفس ریه ها، معروف است که پاهای کوه نورد قلب و ریه دوم او می باشند.

گامهای متعادل از خستگی زودرس جلوگیری و انرژی شما را حفظ می نماید. در این نوع حرکت هیچ وقت نباید پای را به زمین سایید یا استخوانها و عضلات را بی جهت به حرکت درآورد. حفظ تعادل باید به صورتی عملی شود که در صورت احساس سستی زمین زیر پا، بلافاصله خود را به عقب کشیده و حرکات بعدی بدن را تحت کنترل درآورد. اینجاست که به اهمیت راه پیمایی صحیح در کوهستان واقف می گردیم.





 سرعت در خلال راه پیمایی متغیر است. در شروع راه پیمایی مخصوصاً در صبحها بهتر است که آهسته حرکت نمائیم تا بدن بتواند به خواسته های ما آگاهی یافته و هماهنگی در بین فعالیت اعضای مختلف از جمله چشم، پا، قلب و ریه ایجاد گردد. بعد از مدتی راه پیمایی شخص آمادگی بیشتری یافته و با نشاط و قدرت بدنی خوبی حرکت می نماید. در واقع ارتباط چشم، پا، قلب و ریه به نحو مطلوبی برقرار گشته و پا به جریان افتادن خون در بدن عضله ها و اعصاب مربوطه نرم گشته و تحرک بیشتر و بهتری برای عکس العمل نشان می دهند
 
"
در زمان پیمایش ها طوری گامبرداری کنیم تا از اهرم های اسکلتی بدن بهتر استفاده شود تا به عضلات فشار کمتری وارد شود"

تند راه رفتن در سربالایی ها به ویژه در کسانی که فاقد آمادگی جسمانی باشند یا اینکه کوله پشتی سنگینی با خود به همراه دارند نه تنها باعث تنگی نفس خواهد شد بلکه مصرف انرژی بیشتری را می طلبد. اگر این عمل ادامه یابد شخص کوهنورد به اصطلاح خواهد برید. بیشتر کسانی که در کوه می برند کسانی هستند که انرژی خود را به خوبی تقسیم ننموده اند.

طول قدم یک کوهنورد با در نظر گرفتن قد و عامل دیگری همچون شیب مسیر تنظیم می شود. در مکانهای تقریبا تخت که شیب اندکی دارد، می توان قدمهای بلند تری برداشت ولی در سربالایی ها و مکانهای پر شیب باید فاصله قدم ها را کوتاه تر گرفت تا خستگی به کمترین میزان خود برسد.

هنگام راهپیمایی باید تمام سطح پا را روی زمین گذاشت اما در بعضی از سربالایی ها می توان فقط از قسمت جلوی پا نیز استفاده کرد.
 
یکی از نکات بسیار مهم در کوهپیمایی، تنفس صحیح هنگام صعود و فرود است، زیرا که با تنفس صحیح اکسیژن کافی به بدن خواهد رسید به خصوص که در ارتفاعات به دلیل کم شدن میزان اکسیژن بدن نیاز به صرف انرژی بیشتری برای کسب اکسیژن مورد نیاز خود دارد. هنگام دم می توان هم از بینی و هم از دهان استفاده نمود. استفاده صرف از بینی با توجه به تمام مزایای آن به دلیل حجم هوای ورودی کمتر گاهی اوقات امکان پذیر نمی باشد. هنگام بازدم باید  محکم هوای درون ریه را  از دهان خارج کرد تا بتوان از حجم هوای مرده داخل ریه ها تا حد امکان کاست و هوای پر اکسیژن را جایگزین آن نمود.تعداد دفعات دم و بازدم به عواملی همچون ارتفاع ، آمادگی جسمانی ، شیب مسیر ، طول قدمها ، حجم ریوی ، میزان گازهای آلاینده موجود در هوا ، دمای هوا ، میزان تعریق ، میزان رطوبت هوا و در نهایت نحوه قرارگیری سرو گردن بستگی دارد.

معمولا نمی توان مدت زمان طی یک مسیر معین را با دقت کامل تعیین نمود. باید عادت نمود تا بعد از حدود 1 تا 2 ساعت کوهپیمایی مداوم حدود 10 تا 15 دقیقه استراحت کنیم تا بدن ما بتواند خود را برای فعالیت های بعدی آماده کند.

در طول ساعات اولیه روز وقتی که هنوز بدن خسته نشده توقفها باید خیلی کم و کوتاه باشد. برای استراحت کنندگان بهتر است در حالت ایستاده قرار گیرند و با تکیه بر یک درخت یا تخته سنگ کوله را از دوش خود بردارند و روپوش به تن کنند و تنفس عمیق انجام دهند و در طول ساعات بعدی راه پیمایی بدن نیازمند استراحت کاملتر است و در این حال راه پیمایان می توانند در یک جای مناسب نشسته و در حالی که پاها صاف و کشیده بر روی زمین قرار دارد، شخص می تواند خوردنی و نوشیدنی از نوع قندی میل نماید. از نظر روانی بهتر است که در بالای شیب استراحت نمایید نه در پایین آن و سعی کنید محلی را انتخاب نمایید که مشرف به مناظر خوبی باشد و امکان عکس برداری را برای شما فراهم سازد .انجام این کار، فکر شما را از پاها و عضلات خسته تان باز می دارد.در مناطق مشرف به باد استراحت ننمایید چون وزش باد و هوای سرد عضلات شما را به سرعت می بندد.

تا حد امکان از صعود در شیب های پر از سنگریزه و شن اجتناب نمایید چرا که با صرف انرژی زیاد مسافت کمتری را خواهید پیمود. در این مکانها باید جایی را انتخاب کنید تا شخص به عقب لیز نخورد هنگام پایین آمدن از این نوع سطوح باید اول پاشنه پا را روی زمین گذاشت.

هنگام پایین آمدن از شیب های تند بهتر است فاصله قدم ها را کوتاه انتخاب نماییم. رعایت فاصله مناسب با نفر جلویی نیز از واجبات است، به طوری که اگر نفر جلویی ناگهان ایستاد، تعادل نفر قبلی به هم نخورد و احتمالا به نفر جلو برخورد نکند. از سویی اگر تعادل نفر عقب به هم بخورد، نفر جلویی فرصت کافی برای عکس العمل داشته باشد. باید به خاطر بسپاریم هنگام پایین آمدن متناسب با شیب مسیر زانوها را خم و بالا تنه را نیز به جلو متمایل کنیم شرط آنکه مرکز ثقل بدن هنوز داخل سطح اتکای بدن بماند.

"
استفاده از بینی به دلیل گرم و مرطوب شدن و تهویه نسبی هوای دم به هنگام ورود به ریه ها ارجهیت دارد تنفس بیش از اندازه از دهان باعث خشکی دهان و احساس تشنگی بیشتر خواهد شد"

در مواقعی که در حال بالا رفتن از شیبی باشیم باید پای باردار همیشه به صورت مستقیم قرار بگیرد. این عمل باعث می شود تا فشار وزن بدن از روی ماهیچه های پا خارج شده و به استخوان ها و تاندون ها منتقل شود. در غیر این صورت ماهیچه های پا باید دایما وزن بدن را تحمل کنند که این امر باعث خستگی زود رس خواهد شد.

"
در هنگام پیمایش دستهای خود را در جیب لباسها قرار ندهید در زمان عدم تعادل دستهای شما اولین ابزار حمایتی بدن شما هستند"




نحوه حرکت درسرازیری ها
اولین مرحله آمادگی هنگام حرکت در سرازیری این است که داخل پوتین جوراب ضخیم و نرم دیگری پوشیده و با بستن محکم بندکفش از حرکت اضافی پا در پوتین جلوگیری نماییم.

مراحل چهار گانه حرکت در سرازیری
1.
قدمهای برداشته شده در سرازیری می باید متعادل تر از قدمهایی باشد که تنها تحت تأثیر قوه جاذبه قرار می گیرد و بی اختیار برداشته می شود.
2.
پا در هر قدم با زانوی شکسته بر روی زمین قرار می گیرد و پاها مرتب و متواتر در کنار یکدیگر حرکت می نمایند. راه پیمایی هیچ کجا به اندازه راه پیمایی در سربالایی مشکل نیست ولی نباید شدت جراحات وارده را در سرازیری نادیده گرفت.
 3.
در سرازیری است که خراشهای پوستی ایجاد می شود و مفصل زانوها جابجا شده مچ پا می پیچد، لذا سرعت راه پیمایی در سرازیری نباید خیلی بیشتر از سرعت سربالایی باشد.
 4.
در سرازیری شخص باید گامهای خود را با اختیار و کنترل شده بردارد و به دلیل همین کنترل حرکت است که شخص باید به میزان سرعت خود دقت نماید. معروف است که کامیون با هر دنده ای که در سربالایی می رود حداکثر با یک دنده سبکتر از آن در سرازیری حرکت کند. همچنین به استراحت در سرازیری به همان اندازه استراحت در سربالایی اهمیت دهید.

"
به زانوهایتان فشار زیادی نیاورید تا بتوانید یک عمر از کوهنوردی لذت ببرید."

استفاده از باتوم تلسكوپی ، بصورت جفت، موجب می شود كه درهر گام برداری وزن قابل توجهی از پایین تنه برداشته شود وبه بالا تنه منتقل شود وتقسیم مناسب نیرو را باعث شود. البته باید توجه داشت كه بند باتوم به طرز مناسبی به دور مچ انداخته شود تا انگشتان دست زیاد تحت فشار نباشند. همچنین طول باتوم می تواند متناسب با قد افراد و بسته به صعود یا فرود تنظیم شود.
 استراحت نکنید


برچسب‌ها: کوهپیمای, ارسباران, کلیبر, کوهنوردی, قره داغ
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

تنظیم کوله پشتی قبل از کوهنوردی و گردش



هدف از تنظیم کوله پشتی ، انتقال صحیح وزن بار کوله پشتی به بدن کوهنورد و به نحوی است که حدود 80 در صد و حتی بیشتر از وزن بار به روی پایین کمر و لگن منتقل شود و شانه های کوهنورد بیشتر در کنترل استقرار بار نقش داشته باشند،  می باشد.



قبل از خرید کوله پشتی باید به یک نکته دیگر هم دقت کنید ، هر کوله پشتی برای یک محدوده مشخص اندازه تنه کوهنورد مناسب می باشد. به شکل کاتالوگ دو کوله که در بالا آورده شده بود مجددا نگاه کنید ، برای هر دو کوله چیزی به عنوان Torso در قسمت ویژگیهای کوله (Specification) آمده است و محدوده ای را به اینچ مشخص کرده . مثلا برای کوله اول 13-20 اینچ ذکر شده یعنی بین 33 سانتیمتر تا حدود 51 سانتیمتر. این عدد اندازه ارتفاع تنه شماست به این نحو که مطابق شکل زیر از بالای باسن تا ابتدای گردن (جایی که شانه و گردن به هم میرسند) را اندازه گیری می کنیم. برای اطمینان بیشتر بهتر کس دیگری اینکار را برای شما بکند:



حال در موقع خرید کوله پشتی باید کوله ای را بخرید که اندازه تنه شما در محدوده اندازه ذکر شده کوله پشتی باشد. چنانچه اندازه تنه شما در برای دو سایز مختلف کوله مناسب بود همیشه اندازه کوچکتر را انتخاب کنید. البته در ایران که اکثرا کوله های اروپایی به فروش می رسد هر کوله تنها در یک سایز ارایه می شود اما اکثر کوله های آمریکایی حداقل در سه سایز کوچک ، متوسط و بزرگ ارایه می شود و اینجاست که می توانید تفاوت تکنولوژی و دقت آمریکا را با اروپا بهتر ببینید! . به همین دلیل کاری که در ایران باید بکنیم این است که چنانچه اندازه تنه ما در محدوده کوله انتخابی نبود باید یا به سراغ نوع دیگر برویم یا مثلا چنانچه اندازه تنه کوهنورد کوچک تر از محدوده بود و کوهنور مرد بود به سراغ مدل خانمهای آن کوله برود. قبل از تنظیم کوله ، آنرا با وزنی بین 7 تا 10 کیلوگرم پر کنید.



اما مراحل تنظیم کوله به صورت مطابق شکل زیر چنین است  :

1- ابتدا تمامی بند شانه و کمربند کوله را شکل کنید .  کوله روی دوش بیاندازید ، شانه ها را بالا بیاندازید تا کوله پشتی بالاتر قرار بگیرد ، حال کمربند کوله پشتی را روی استخوان لگن خود تنظیم کنید مطابق شکل . کمر بند کوله سفت ببندید.

2- بند شانه را با کشیدن رو به پایین مطابق شکل سفت ببندید تا کوله به شما نزدیک شود.
3- در پشت کوله پشتی به جایی که بندهای شانه به کوله پشتی متصل می شوند توجه کنید. این قسمت باید در قسمت صاف بین دو کتف کمر شما قرار بگیرد مطابق شکل. چنانچه محل آن درست نیست و این قسمت برای کوله پشتی شما قابل تنظیم است باید کوله پشتی را در آورید و مطابق شکل محل آنرا در کوله پشتی خود تغییر دهید. این قسمت تنها برای کوله پشتی هایی عموما با حجم 50 لیتر به بالا قابل تنظیم است و برای کوله های سبک تر نیازی به این تنظیم ندارند و معمولا قابل تنظیم نیز نیستند :



4- در کوله های بزرگ ، بندی به نام بند کوله کشی وجود دارد. در تصویر ما نیز این بند وجود دارد و همانطور که می بینید این بند از بالای کوله با یک زاویه 45 درجه روی شانه کوهنورد آمده. در زمان کوله کشی و سنگین بودن کوله می توان با کشیدن این دو بند ، کوله  پشتی را به بدن نزدیک تر نگاه داشت و به بدن در تحمل وزن کوله کمک کرد. این بند در کوله های کوچک وجود ندارد چون نیازی هم ندارند. در کوله های کوچک تر بندی که در ابتدای بند شانه ها و کمی عقب تر از شانه کوهنورد قرار دارد را با بند کوله کشی اشتباه نگیرید و در حین حرکت آنرا نکشید بلکه این بند را تا انتها سفت کنید تا کوله کمترین فاصله را تا بدن شما داشته باشد.


5- آخرین قسمت بستن بند سینه کوله پشتی است. توجه کنید این بند باید مقداری محکم باشد اما نباید موجب سختی تنفس و اختلال در آن باشد. به میزان مناسب آنرا سفت کنید تا  شانه های شما بر اثر وزن کوله به عقب متمایل نشوند و در وضعیت طبیعی در طول بارکشی بمانند.

در نهایت بعد از انجام این تنظیمات مطابق شکل آیا می توانید یکی از زانوهای خود را 90 درجه خم کنید؟ در این حالت کمربند کوله شما باید در راستای بالای ران شما و مماس با آن ، مطابق شکل قرار بگیرد:



نحوه چیدن وسایل داخل کوله نیز مطابق شکل مشخص شده است. همانطور که در شکل می بینید سنگین ترین قسمت باید نزدیک ترین محل کوله به کمر باشد.




برچسب‌ها: کوله پشتی, آموزش کوهنوردی, کلیبر, ارسباران
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

اجاق الکلی



اكثر طبیعت گردان جهت گرم كردن یا پختن غذا در طبیعت  با كمبود گاز یا چوب و ذغال و غیره مواجه هستند , داشتن یک وسیله ساده و کوچک برای ایجاد آتش در این مواقع بسیار کارآمد میباشد .

اقلام مورد نیاز :

دو عدد قوطی نوشابه یا هر نوع نوشیدنی - كاغذ سنباده - تیغ موكت بری - دو تخته چوب به ارتفاع 3.5 و 4.5 سانتی متر -   مقداری پشم سنگ یا پوكه معدنی یا در صورت نبود پنبه معمولی - الكل صنعتی 98 درصدی - قوطی خالی نوشابه - سوزن ته گرد.



 1 -  قبل از خالی كردن قوطی با كاغذ سمباده 600 به ارتفاع 5 سانت از ته هر قوطی را بسابید تا كاملا از رنگ پاك گردد سپس با كاغذ سمباده 1000 یا كمتر آن قسمت را پولیش دهید تا كاملا صیغلی و براق گردد.





2 - حالا تیغ موكت بری را به صورتی روی یكی از تكه های چوب مثلا 4.5 سانت پیچ كنید كه لبه نوك تیز آن كمی خارج باشد




3 - محتویات قوطی را خالی كنید سپس قوطی را به لبه نوك تیز تیغ نزدیك نموده و آن را بچرخانید. [ توجه داشته باشید که در این مرحله دست و انگشتانتان دچار جراحت نشوند ]




4 - اینقدر اینكار را انجام دهید تا دو تکه قوطی از هم جدا شوند  و اگر قسمتی هنوز متصل بود با انگشت چند ضربه كوچك بزنید تا جدا شود , سعی کنید تا جای ممکن این کار تمیز و دقیق انجام شود , حالا لبه های آن قسمت پائینی را با سمباده بسائید حالا همین كار را برای قوطی دوم انجام دهید اما این دفعه از چوب 3.5 سانت استفاده كنید .




5- در قسمت 4.5 سانتی مقداری پشم سنگ یا پنبه قرار دهید و قسمت دوم 3.5 سانتی را در قسمت قبلی فرو كنید . [ در صورتی که نمیخواهید از قرصهای جامد سوخت یا سوخت ژله ای استفاده کنید ]




6 - قبل از متصل کردن دو تکه قوطی به یکدیگر ,  با سوزن چهار { یا بیشتر } سوراخ كوچك در وسط قسمت 3.5 سانتی ایجاد كنید با فاصله 3 میلیمتری از هم . این کار در ایجاد شعله موثر است




7 - جهت راحتی كار می توانید از یك تكه از همان قوطی استفاده كنید [ همانند تکه ای که در شکل بین دو قسمت قرار داده شده ] اما دقت داشته باشید كه اگر قسمت سر قوطی را قبلا در قسمت 4.5 سانتی از سمت بالا در آن فرو كنید كمی گشاد تر خواهد شد و نصب دو قطعه راحت تر خواهد شد.




8 - با آرامش و نرمی قسمت 3.5 سانتی را در قسمت 4.5 سانتی فرو كرده تا به لبه آن برسید.




9 - حالا با استفاده از خطوط منظم بر روی قسمت محدب خارجی قسمت 3.5 سانتی علامت بزنید و با سوزن این نقاط را سوراخ كنید .




10 - شما باید چیزی شبیه به شكل زیر داشته باشد .




11 - حالا ته قوطی نوشابه را برش داده و لبه ای به اندازه نیم سانت برای آن باقی بگذارید تا چیزی شبیه به كاسه شود .




12 - حالا مقداری الكل در وسط قسمت سوراخ دار بریزید شما برای تست اولیه یك درب بطری بریزید سپس به اندازه یك چهارم درب بطری الكل در قسمت زیرین یا همان ته قوطی نوشابه ریخته و كبریت بزنید .




عملكرد : حرارت ایجاد شده در ظرف الكل مایع را به گاز تبدیل می كند و این گاز شروع به سوختن می نماید در این صورت مصرف كاهش یافته و شعله ای آبی رنگ بدون بو و دود خواهید داشت در صورتی كه بخواهید از این اجاق بجای شمع استفاده نموده و نور بگیرید بجای الكل از تینر 10000 استفاده كنید اما دقت داشته باشید كه دود زا است









برچسب‌ها: اجاق الکلی, کلیبر, طبیعت, ارسباران, کوه
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

روبروی قلعه آوارسین



کنار سد ارس







برچسب‌ها: قره داغ, قاراداغ, کلیبر, عکس قره داغ
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

جوجه های رنگی



کوه نوردی جوجه اردک


جوجه های تازه از تخم در آمده



برچسب‌ها: عکاسی طبیعت, عکس, جوجه, کلیبر, ارسباران
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 


 ساده ترين راه، اندازه گيري ضربان قلب ورزشكار است ، يعني با اندازه گيري ضربان قلب ورزشكار با پارامتر هاي از پيش تعيين شده مثل سن و ضربان قلب ورزشكار در حالت سكون مي توان به اين هدف رسيد. وقتي مربي به ورزشكاري دستور گرم كردن (warm up ) مي دهد بايد ضربان قلب وي برابر فرمول زير محاسبه كند و ضربان قلب كه به اين محدوده رسيد نشان مي دهد كه بدن گرم شده است و آماده تمرين مي باشد.

ماكزيمم ضربان مجاز قلب ورزشکار = سن ورزشکار – 220
ضربان قلب كاري = ضربان قلب ورزشکار در حالت سكون – ماكزيمم ضربان قلب ورزشکار
ضربان قلب در حالت گرم كردن= ضربان قلب در حالت سكون + (4/0×ضربان قلب كاري)
 
براي مثال اين محاسبه براي يك ورزشکار 30 ساله كه ضربان قلب وی در حالت سكون 70 ضربه در دقيقه مي باشد به شرح زير است
ماكزيمم ضربان مجاز قلب 190=30-220
ضربان قلب كاري 120=70-190
ضربان قلب مجاز براي گرم كردن 118=70+48 70+(4/×120)


محدوده ضربان قلب ورزشكاري كه استقامتي هوازي كار مي كند به شرح زير است:

ضربان قلب در حالت سكون + (6/0×ضربان قلب كاري)

و اگر ورزشكار در آستانه غير هوازي كار مي كند يعني بين مرز هوازي و غير هوازي كار وتمرين مي نمايد ضربان قلب وي به شرح زير محاسبه ميگردد:

ضربان قلب در حالت سكون + 7/0 ×ضربان قلب كاري


براي مثال يك ورزشكار 30 ساله كه ضربان قلب وي در حالت سكون 60 است

محدوده ضربان قلب وي در حالت آستانه غير هوازي به شرح زير مي باشد:

ماكزيمم ضربان قلب 190=30-220

ضربان قلب كاري 130=60-190

151=60+91=60+(7/0×130)

ضربان قلب يك ورزشكار با مشخصات ذكر شده فوق وقتي كه در آستانه غير هوازي كار مي كند .

اما محاسبه ضربان قلب همان ورزشكار 30 ساله كه ضربان قلب وي در حالت آرامش و سكون 60 است در زمانيكه در آستانه اسید لاكتيك يعني غير هوازي كار مي كند به شرح زير است.

ضربان قلب ورزشكار در حالت سكون +9/0×ضربان قلب كاري

ضربان قلب كاري 130 =60-190 àماكزيمم ضربان قلب 190 =30-220

177 =(60+117) =60+(9/0×130)
 
ضربان قلب ورزشكاري كه در سيستم اسيد لاكتيك يا غير هوازي كار مي كند

پس با توجه به ويژگي هر ورزشكار مي توان از روي ضربان قلب وي مشخص نمود.


برچسب‌ها: ضربان قلب, ورزشکار, کوهنورد, کلیبر, ارسباران
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

شیر زیبا از نژاد آلبینو


خرس قهوه ای کامچاتکا در حال صرف ناهار


توله سگ
نژاد malamute (آلاسکا)


برچسب‌ها: عکاسی طبیعت, عکس شیر, آلاسکا, کلیبر, ارسباران
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

فقط نگاه کن



تنفس شروع زندگیست عشق: قسمتی از زندگیست اما دوست خوب:  قلب زندگیست


برچسب‌ها: عکسهای جالب, عکس, کلیبر, کوهنوردی, ارسباران
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

یک برنامه پیشنهادی برای آماده سازی بدن جهت کوهپیمایی های یک تا دو روزه

بسیاری از ما کوهنوردان به دلایلی چون کار زیاد ، درس و یا هر دلیل شخصی دیگر ورزش کوهنوردی را بصورت پیوسته دنبال نمیکنیم . مثلا ممکن است  در یکماه چهار برنامه برویم و در ماه بعد هیچ  و تمرینات خود را هم در رفتن به کوه خلاصه کرده و در طول هفته با ورزش بیگانه باشیم . این شیوه کوهنوردی بدترین نوع کوهنوردیست و منجر به آسیبهای بسیاری در دراز مدت خواهد شد که زانو درد یعنی به نوعی تخریب مفصل زانو و ساییدگی کشکک یکی از آنهاست . ممکن است  دو یا سه ماه یا حتی بیشتر کوهنوردی نکرده باشیم و در طول این مدت تمرینات منظمی هم نداشته باشیم و حالا دوباره میخواهیم کوهپیمایی را شروع کنیم . بهترین راه اینست که ابتدا یک برنامه منظم آمادگی جسمانی برای خود تنظیم کرده ( مانند آنچه در ادامه خواهد آمد ) و با اجرای آن بعد از چند هفته با قدرت و اعتماد به نفس بیشتری پا به محیط کوهستان بگذاریم به این شکل هم از صعودمان لذت خواهیم برد و هم آسیب های ورزشی را به حداقل میرسانیم .
ماه اول : هفته ای سه جلسه تمرین بدنسازی در باشگاه برای  تقویت عضلات بالا تنه و پایین تنه . شروع با کمترین وزنه در جلسه اول . بعد از اتمام هر جلسه اگر احساس کوفتگی نداشتیم میتوانیم  در جلسات بعد سنگینی وزنه ها را افزایش دهیم وگرنه هر وزنه را حداقل سه جلسه تمرین کنید . در طول این ماه هدف فقط تقویت عضلات برای ورود به مرحله بعد است لذا تنها تمرین هوازی ما حدودن 10 دقیقه دوچرخه قبل از تمرین و 10 دقیقه تردمیل آن هم در حد پیاده روی بعد از تمرین است با این کار میخواهیم تمام گلیکوژن موجود در عضلات را صرف عضله سازی کنیم.

ماه دوم :2 یا سه روز در طول هفته و یکروزدر پایان هفته  را برای انجام تمرینات انتخاب میکنیم که بهتر است بعد از هر روز تمرین یکروز استراحت باشد مثلا روزهای زوج را در شهر تمرین میکنیم و جمعه ها هم در کوهستان .


روزهایی که قرار است در شهر تمرین کنیم را به صبح زود و عصر تقسیم کرده ، صبح را به تمرینات هوازی و عصر را به تمرینات بدنسازی اختصاص میدهیم . انتخاب صبح ها برای ورزش هوازی به این دلیل است که کمی هم چربی بسوزانیم چون این امر در صبح و قبل از صبحانه بهتر اتفاق می افتد و انتخاب عصرها برای بدنسازی و تمرینات قدرتی هم به این دلیل است که در این زمان عضلات بیشترین سطح قدرت را دارا هستند . برای تمرین هوازی صبح ، 30 دقیقه دوچرخه سواری یا 30 دقیقه دویدن آرام کافیست و برای تمرینات بدنسازی بعد از ظهر هم ترکیبی از تمرینات پرس سینه و شانه ، جلو بازو ، فیله کمر ، شکم ، جلو پا و پشت پا بسیار مناسب است .


و اما منظور ازجلسه تمرین کوهپیمایی در پایان هفته چیزی در حدود یکساعت سربالایی با کوله ای به وزن 10 کیلوگرم است .


برچسب‌ها: برنامه کوهنوردی, برنامه ریزی کوه, کوه, کلیبر, ارسباران
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  | 

Popeye روستای در مالت


کوه
و جاده



دره عمیق و باریک



برچسب‌ها: عکاسی طبیعت, عکس, کلیبر, ارسباران, جالبترین عکسهای طبیعت
+ نوشته شده در  ساعت   توسط admin  |